Verdriet gaat niet weg. Het verandert van vorm en we leren ermee te leven.
September was een maand van contrasten. Tussen diep verdriet en het dagelijkse leven. Tussen verlies en lachen. Tussen alles in beweging proberen te houden voor mijn gezin en tegelijkertijd leren hoe ik zonder Peter, mijn schoonvader, moet leven.
Mensen zeggen dat het tijd kost om te “verwerken”. Maar wat betekent dat eigenlijk? Het Nederlandse woord ‘verwerken’ voelt zo definitief, alsof er een punt is waarop het klaar is. Ik denk niet dat we ooit klaar zijn met verwerken. We leren gewoon om het de ruimte te geven, om erbij te blijven en om door te gaan terwijl het rustig naast ons zit.
En ondertussen ging het leven gewoon door. Lunchboxen, boodschappen, koken, schoolochtenden, late avonden en een nieuwe fase voor OrthoFoodie. Voorbereidingen voor alweer een reis, deze keer naar New York, onze zesde dit jaar. Elke reis gaat gepaard met zijn eigen chaos thuis, maar ook met een doel en groei.
September herinnerde me er ook aan waarom ik deze reis überhaupt ben begonnen. Om mijn strijd zinvol te maken voor anderen. Om pijn om te zetten in een doel. Om te laten zien dat gezondheid niet alleen betekent wat je eet, maar ook hoe je leeft, rouwt, groeit en je blijft laten zien.
👉 Lees de volledige septembereditie [hier]